Wsparcie
- Wsparcie w kryzysie, tzw. interwencję kryzysową – dla osób w trudnej sytuacji życiowej, kryzysie, m.in. w przypadku: śmierci bliskiej osoby, poważnej choroby własnej lub bliskiej osoby, doznanego wypadku, rozpadu związku, myśli samobójczych, prób samobójczych, doświadczenia przemocy, silnego stresu, uraty pracy i innych.
Jak wygląda interwencja kryzysowa?
– natychmiastowa reakcja: kontakt telefoniczny lub osobisty tego samego dnia, brak list oczekujących w sytuacjach kryzysowych, dostępność 24/7 w przypadkach zagrożenia życia,
– pierwsza sesja (ocena sytuacji): czas trwania 60-90 min, wysłuchanie i walidacja emocji, ocena poziomu kryzysu, stworzenie planu bezpieczeństwa, ustalenie dalszych kroków,
– krótkoterminowa interwencja: 4-8 sesji w ciągu 4-6 tygodni, skupienie na stabilizacji emocjonalnej, przywrócenie podstawowego funkcjonowania, mobilizacja zasobów wewnętrznych, budowanie sieci wsparcia,
– metody pracy: wsparcie emocjonalne i psychoedukacja, techniki stabilizacji, rozwiązywanie konkretnych problemów, plan działania krok po kroku, w razie potrzeby skierowanie do psychiatry,
– po interwencji kryzysowej: możliwość kontynuacji terapii długoterminowej, monitorowanie stanu osoby, sesje follow-up, grupy wsparcia, materiały do samodzielnej pracy. - Wsparcie w relacjach międzyludzkich – dla osób z brakiem motywacji, problemami w kontaktach interpersonalnych (stresem w kontakcie z ludźmi), doświadczających samotności.
Obszary pracy:
– trudności w nawiązywaniu kontaktów: nieśmiałość i lęk społeczny, brak umiejętności small talku, strach przed odrzuceniem, niska samoocena w kontaktach, izolacja społeczna, trudności w dołączaniu do grup,
– problemy w utrzymywaniu relacji: powierzchowne znajomości, trudności w pogłębieniu więzi, unikanie bliskości, problemy z zaufaniem, historia zrywanych relacji, niemożność zobowiązania się,
– konflikty interpersonalne: częste kłótnie i nieporozumienia, trudności w rozwiązywaniu sporów, brak umiejętności kompromisu, reaktywność emocjonalna, eskalacja konfliktów, unikanie konfliktów (passive-aggressive),
– brak asertywności: trudności w mówieniu „nie”, podporządkowywanie się innym, nieumiejętność wyrażania potrzeb, bycie wykorzystywanym, poczucie winy przy obronie granic, agresywna komunikacja (zamiast asertywnej),
– samotność: poczucie osamotnienia mimo obecności ludzi, brak bliskich przyjaźni, izolacja społeczna, trudności po przeprowadzce, samotność w związku, samotność osób starszych,
– stres w kontaktach społecznych: lęk przed oceną, nadmierne przejmowanie się opinią innych, unikanie sytuacji społecznych, wyczerpanie po kontaktach,
– toksyczne relacje: rozpoznawanie niezdrowych wzorców, zależność emocjonalna, relacje z narcyzami i manipulatorami, jak zakończyć toksyczną relację, uczenie się zdrowych granic.